Jesteś tutaj: Start Dla dociekliwych Niezbędnik Przemysły kreatywne

Co to są przemysły kultury?

1Pojęcie „przemysł kulturalny” po raz pierwszy zostało wprowadzone - w sensie pejoratywnym - w pracy Theodora Adorna i Maksa Horkheimer, reprezentujących tzw. szkołę frankfurcką. Wprowadzili to pojęcie, by sprzeciwić się tendencjom do równania kultury masową z kulturą jako taką. W okresie powojennym nowe formy masowego przekazu, jak radio, telewizja i kino uważano za demokratyczne, niosące możliwości szerokiego oświecenia mas, co budziło w obu naukowcach nieufność. W słynnej pracy „Dialektyka oświecenia” (pierwsze wydanie i pierwsza wersja została wydana w 1947 roku [1]) podkreślali, że sztuka masowa niszczy sztukę „prawdziwą”, a rynkowa orientacja wypacza cele sztuki, sprawia, że sztuka staje się częścią linii produkcyjnej. Ale, jak podkreślają Keith Negus i Mark Picering w artykule „Przemysł”, „Adorno i Horkheimer napisali swoje słynne eseje o przemyśle kulturalnym w sposób celowo polemiczny i prowokacyjny”. Dostrzegali, że standaryzacja  w produkcji kultury  nie jest tym samym co standaryzacja w przemyśle spożywczym czy samochodowym. Ale „podkreślali proces, który obserwowali – fuzję  form artystycznych jako rezultat komercjalizacji i komercyjnego zastosowania nowych technologii w mediach masowych.  Podkreślali coraz bardziej wystandaryzowany charakter produkcji kultury oraz sposobu, w jaki przemysł kulturalny dąży do zaangażowania w ten proces wytwórcy i konsumenta oraz artysty i odbiorcy. [2]

Czytaj dalej

Klasyfikacja przemysłów kreatywnych

1David Throsby wyjaśnia zawartość pojęcia przemysłów kultury za pomocą teorii okręgów koncentrycznych. Okrąg ten, skupiony wokół źródła twórczych idei rozszerza się, w miarę, jak idee te łączą się z kolejnymi nakładami. W centrum okręgu, albo raczej - w najmniejszym, środkowo umiejscowionym kręgu, znajdują się tradycyjne sztuki kreatywne: muzyka, taniec, teatr, literatura, sztuki wizualne, rękodzieło, nowoczesne sztuki audiowizualne. „Na przykład mianem ‘przemysłu muzycznego’ określa się różnorodne grupy przedstawicieli tego przemysłu, m.in. kompozytorów, wydawców, wykonawców, wytwórnie płytowe, dystrybutorów, promotorów, sprzedawców, stowarzyszenia autorskie; mimo to w centrum przemysłu nadal znajduje się muzyk. Zbiór wszystkich dziedzin sztuki, występujących w ramach regionu, kraju itp. wraz z dostarczycielami usług towarzyszących, można uznać za cały przemysł sztuki w danym regionie, kraju lub jakiejkolwiek jednostce analizy”.

2Krąg drugi, środkowy, to te przemysły, których produkcja obejmuje także  te rodzaje usług i produktów, które nie są związane z kulturą. Czyli to, co powstaje w ramach tego przemysłu, to produkty kultury oraz inne. Do kręgu środkowego należeć będą: publikacja książek i czasopism, telewizja, radio, gazety i film. Throsby zastrzega, że obecność tutaj filmu jest problematyczna, że niektórzy jego miejsce widzą w kręgu wewnętrznym.

3Zewnętrzny krąg tworzą przemysły, które w zasadzie funkcjonują poza strefą kultury, ale część ich produktów niesie określone treści kulturowe. Tutaj, na granicach kręgów, będzie reklama, która wymaga wkładu twórczego, turystyka, gdyż niektóre jej segmenty są zbudowane na podstawie kulturowej a także usługi architektoniczne, gdy architektura ma wyrażać coś więcej, niż prostą funkcjonalność. „Przedstawiony schemat przedstawia więc model przemysłów kultury w postaci koncentrycznych okręgów, gdzie w centrum znajduje się sztuka, zaś pozostałe przemysły stanowią warstwy lub okręgi rozchodzące się wokół środka; ich promień rośnie, w miarę jak twórcze idee wykorzystywane są w coraz szerszym kontekście produkcji”. [1]

Czytaj dalej

Prawie wszystko o Prawie Autorskim

Kreatywna Polska zaprasza do wysłuchania audycji z cyklu „MASZ PRAWO WIEDZIEĆ”

Prawie wszystko o Prawie Autorskim

Krajowa Izba Producentów Audiowizualnych Stowarzyszenie Filmowców Polskich Polska Izba Książki Legalna Kultura Stowarzyszenie Autorów i Wydawców Copyright Polska

Jesteś tutaj: Start Dla dociekliwych Niezbędnik Przemysły kreatywne